Het verhaal
Het “vlotjes genieten” werd helaas “vlotjes annuleren”… tot groot ongenoegen van de jongens achter het initiatief.
De uitloper van een “oceaandepressie” zorgde voor hevige windstoten, zodat het absoluut niet veilig was om met een groep 65-plussers op twee vlotten over de Stekense vaart te dobberen.
Gelukkig hadden we een plezant alternatief: de Verbeke Foundation in Kemzeke. Toen we daar aankwamen, zagen we direct dat wij niet de enigen waren die naar de Geert zijn “kunstwerken” gingen kijken. De parking stond keivol…
Gelukkig was van de verwachte drukte, binnen en buiten, niet zo veel te merken. De ruimte en het domein waren groot genoeg om veel bezoekers te ontvangen. We begonnen onze wandeling buiten.
Verborgen tussen het groen, stonden de meest onwaarschijnlijke creaties. Hier en daar waren grappige en onnozele ontwerpen, af en toe was het kunstwerk ernstig; zoals de grafstenen in het bos.
De topper was de dikke darm, waarin een leefruimte en een slaapkamer waren ondergebracht.
Na een dik uur had iedereen dorst en gingen we iets drinken in de caftetaria. We doorkruisten eerst de collagezaal met moderne kunst (waar we debelangrijkste fazantenkwekers van de Benelux ontmoetten). Daarna volgde de grote serre waar we keken naar de vele tropische vogels. Ook in de serre stonden grote kunstwerpen; er hing zelfs een vliegtuig.
Na een verfrissende pint of frisdrank, zetten we onze ontdekkingstocht verder in de exporuimte. En.. we ontdekten de oude verzameling opgezette dieren, die ooit in de Dierentuin van Antwerpen stonden.
Achteraan de grote expohall stonden felgekleurde doodskisten in de meest waanzinnige vormen. Een project van een kunstenaarsfamilie uit Ghana.
Als afsluiter gingen we er nog éne drinken in de cafetaria, waar we van gedachten wisselende over wat we die namiddag hadden gezien. De conclusie was: een heel gevarieerd museum met heel mooie – en ook heel dwaze en gekke – voorwerpen. Er was één belangrijke vaststelling: voor Geert Verbeke is alles kunst, ongeacht de vorm of herkomst. En… aangezien hij niets kan wegdoen of wegwerpen, hangt er een heel chaotische sfeer. Misschien is dat laatste de grote aantrekkingskracht van de Verbeke Foundation?
Rond half zeven stapten we het Zomerhuis binnen. Onze tafel stond netjes gedekt, in een hoek van het ruime restaurant. Het was er al behoorlijk druk!
Raoul en Sabine trakteerden met lekkere cava voor hun gouden huwelijksjubileum. Dankjewel, Raoul en Sabine en nog heel veel gelukkige jaren samen (en met ons).
De gerechten kwamen ietwat onregelmatig aan tafel, waardoor we pas na 10 uur aan het nagerechten waren. Het eten was lekker, de betere brasseriekeuken. Na de traditionele boekhoudkundige en financiële afhandeling, ging iedereen huiswaarts.
Het was een geslaagde namiddag en avond. Jammer van het weer, maar het alternatief was zeker OK.
Het menu
De foto’s
