5 oktober 2025
Het weer in België is onvoorspelbaar. Drie weken had het niet geregend en het weekend vóór de uitstap haalde het kwik 19°.
Dan kwamen de uitlopers van storm Amy de pret bederven. Regen en rukwinden tot 90 km per uur teisterden het Vlaamsche land. Het werd dus plan B: geen wandeling op het stukje Liniewegel tussen het Keysershof en de Boskapel, met daartussen een blik op het broedgebied van de Moervaartvallei.
Maar wel een bezoek aan het stadsmuseum van Lokeren… en dat was meer dan de moeite waard.
We hadden om 3 uur afgesproken op de parking van de Grote Kaai, om van daar een klein stukje te lopen naar het museum. Alsof het slechte weer nog niet genoeg de boel verstoorde, had het gemeentebestuur ook nog de weg naar de parking geblokkeerd. Koen en consoorten zaten aan de verkeerde kant van de blokkade (de juiste kant voor het museum). Na een tiental minuten wachten, troffen we elkaar uiteindelijk aan de ingang van het museum.
Het museum vertelt de belangrijkste verhalen van het heden en verleden van Lokeren en Moerbeke, met de hedendaagse stad als uitgangspunt. Want alleen door het verleden kunnen we de stad van vandaag helemaal begrijpen… Op de bovenverdieping was een tijdelijke expo rond 50 jaar Lokerse feesten.
Het was een leuke ervaring: leerrijk en afwisselend. De hoofdcollecties van het museum – haarsnijderij, textiel, zoete industrie en beenhouwerij – zijn mooi opgebouwd. Veel aandacht gaat naar de haarsnijderij-industrie waarbij konijnen- en hazenvellen bewerkt werden tot vilthaar voor hoedenfabricatie over de hele wereld. Lokeren was in de 20e eeuw het wereldcentrum voor deze vervuilende industrie.
Tijd voor een frisse pint. Café Bar Bazaar zat stampvol.. dan maar het cafeeke ernaast geprobeerd. Dat viel reuzegoed mee: vriendelijke mensen en heel frisse pinten. Rond half zes was het tijd om naar het Keysershof te vertrekken.
Onze tafel stond al klaar – ’t is te zeggen: de twaalf kleine tafeltjes die samen een grote tafel vormden, stonden op ons te wachten. De entourage en inrichting was sfeervol en we zaten een beetje afgeschermd van het restaurantgebeuren.
De vriendelijke kelner noteerde op een rustige en soms humoristische manier de bestelling. Daarna zaten we vrolijk meer dan vier uur aan tafel. Het eten was lekker: de betere brasseriekeuken, zonder veel franjes maar met (h)eerlijke producten en goede wijnen.
Het was al flink na 10 uur toen we uitgebreid afscheid namen. We kijken al uit naar onze volgende uitstap!
Het menu
De video
De foto’s
